Born in 2002 in Istanbul, Turkey, I am a writer, polymath, and content creator whose work explores the intersections of history, philosophy, politics, economics, religion, and human civilisation.

I describe myself as a polymath, or a modern Renaissance man. I have never been comfortable limiting myself to a single discipline or profession. Instead, I tend to follow my curiosity wherever it leads, moving between fields such as history, philosophy, religion, political systems, psychology, governance, esotericism, and symbolism. I enjoy exploring how different ideas connect, even when they come from seemingly unrelated worlds.

Most of my projects begin with curiosity rather than a long-term plan. Sometimes that curiosity leads to months of reading about the history of religions; at other times it becomes a book, an essay, a research project, or even an attempt at filmmaking. Once I feel that I have found the answers I was looking for (or at least enough answers to satisfy my curiosity for the moment) I often move on to a new question, a new subject, or an entirely different creative pursuit. For me, learning and creating have always been less about following a fixed path and more about continuously exploring whatever captures my attention.

In 2026, I published my first book, Modern Dünyanın Köleleri İçin: Politika (Politics for The Slave of the Modern World), an investigation into the historical relationships between power, capital, ideology, and geopolitical transformation. It is the first volume of a planned four-part series covering Politics, Finance, Religion, and the State.

I graduated from Boğaziçi University in July 2026 with a Bachelor's degree in Tourism Administration from the Faculty of Economics and Administrative Sciences. In September 2026, I will begin my Master's degree in International Relations and Diplomatic Studies at the Prague University of Economics and Business (VŠE), continuing my academic interest in international systems, diplomacy, and the long-term development of human societies.

Alongside my writing and research, I am the founder of United World Federations (UWF), an ongoing civilisational project exploring the principles, structures, and symbolic foundations that a future global society might require. As part of this work, I designed the UWF Calendar, a thirteen-month, twenty-eight-day calendar system inspired by astronomical cycles and intended as a universal and human-centred approach to timekeeping.

My educational path has never been a straight line.

For many years, I assumed I would become an engineer. Like many students in Turkey, I spent most of high school preparing for the country's highly competitive university entrance examinations with a focus on mathematics and science. At different times, I considered mechanical engineering, software engineering, and later industrial engineering, attracted by their analytical and systems-oriented nature.

A few months before the university entrance exam, however, I realised that what interested me most was not engineering itself, but the intersection between systems, people, management, and ideas. I wanted a field that would leave as many doors open as possible and give me the freedom to explore different interests rather than commit to a single profession too early.

Turkey's university admissions system is based on nationwide examinations taken by more than two million students each year. I ranked 4,373rd nationally and was admitted to Boğaziçi University, widely regarded as one of Turkey's most prestigious and internationally oriented universities.

I chose Tourism Administration not because I wanted to work exclusively in tourism, but because the programme represented an unusual intersection of disciplines. It combined management, economics, sociology, psychology, finance, history, ethics, culture, and foreign languages within a single curriculum. The programme offered both academic flexibility and the opportunity to pursue my own projects and interests outside the classroom.

Some of the courses that left the strongest impression on me had little to do with traditional business education: ethics, mythology, cultural studies, beverages and wine, psychology, and various interdisciplinary electives. Looking back, the degree became less about preparing for a specific career and more about exposing me to a wide range of ideas and ways of thinking.

Like many students of my generation, my university experience was shaped by extraordinary circumstances. The COVID-19 pandemic and the devastating earthquakes in Turkey led to extended periods of online education and significantly changed campus life. As a result, university did not entirely become the experience I had once imagined. Nevertheless, it gave me the freedom to experiment, pursue independent projects, and discover new intellectual interests.

During my studies, I also had the opportunity to participate in the Work and Travel programme in the United States, an experience that broadened my perspective on cultures, work, and everyday life beyond Turkey.

In September 2026, I will begin my Master's degree in International Relations and Diplomatic Studies at the Prague University of Economics and Business (VŠE). In many ways, this choice follows the same logic that shaped my undergraduate education. Although centred on international relations and diplomacy, the programme is rooted in a university traditionally known for economics and business and offers another interdisciplinary environment where politics, economics, history, and global affairs meet.

I do not see education as a process that ends with a degree. Whether through universities, books, writing, or future teaching, I expect learning and sharing ideas to remain a lifelong part of my work.

Writing entered my life long before I ever considered publishing a book.

Around the age of sixteen, a close friend and I often talked about writing a collection of essays inspired by Montaigne's Essays. At the time, the idea remained little more than conversations and scattered notes, but it planted a seed that never entirely disappeared.

A few years later, my interests shifted toward psychology, personal development, and entrepreneurship. Around 2018 and 2019, I began creating content online and started writing my first long-form texts: notes, essays, and eventually books about self-development, planning, and the ideas that had helped me make sense of my own experiences. Some of these writings later became digital books that I published and shared online.

Over time, however, my interests expanded. University introduced me to new questions and new fields of study. My reading gradually moved toward history, philosophy, religion, politics, and the development of civilisations. As my interests changed, so did my writing.

I eventually realised that I rarely write because I want to publish something. More often, I write because an idea refuses to leave my mind. I tend to revisit the same questions repeatedly — while walking, travelling, or simply thinking — and every time I do, the idea changes slightly. Writing became my way of giving those thoughts a permanent form, allowing them to evolve beyond endless internal conversations.

What begins as a note often grows into something much larger. A single idea may become an essay, a collection of reflections, a research project, or an entire book. In this way, writing has become less of a profession and more of a method for organising curiosity.

Today, my work moves in several different directions simultaneously. One path is dedicated to political and historical research, including the continuation of my book series that began with Modern Dünyanın Köleleri İçin: Politika. Another consists of essays and reflections on various subjects that have occupied my curiosity over the years. A third path explores fiction through A Man Out of Time, a novel born from questions about culture, identity, and the experience of being displaced in time.

I keep most of my notes digitally, and in many ways this website serves as a second brain — a place to organise ideas, preserve unfinished thoughts, and connect projects that might otherwise remain scattered across notebooks and files.

My relationship with the internet began early. I created my first YouTube channel in primary school, uploading gaming videos about Battlefield Play4Free and experimenting with video editing, content creation, and online communities long before I understood any of those concepts professionally.

Throughout my teenage years, I constantly created new projects. Some focused on gaming and entertainment, others on educational content, facts, and history. Looking back, I realise that I was rarely interested in a specific niche itself — I was interested in the process of building something online, understanding how platforms worked, and seeing how ideas spread.

In May 2019, I launched an anonymous Instagram page called Başarı Sanatı (The Art of Success). Initially focused on personal development, entrepreneurship, and productivity, the project gradually evolved into one of Turkey's early educational and self-improvement pages in short-form video format. At a time when platforms such as TikTok were still widely dismissed in Turkey, I saw them simply as new mediums through which educational content could be delivered.

Over the following years, the project grew rapidly. The Instagram page reached more than 183,000 followers, while the TikTok account grew to approximately 35,000 followers. Some of my videos reached millions of views, and the platform eventually became a place where I experimented with digital products, partnerships, online communities, and content strategies.

Along the way, I published digital books, sold nearly a thousand copies across different projects, collaborated with brands, and attempted to build small online communities centred around personal growth and accountability. Not every experiment succeeded, but each one taught me something about human behaviour, communication, and the psychology of communities.

I have created dozens of online projects over the years — probably close to forty accounts and experiments across different platforms and topics. Only a handful became financially successful, but the process itself taught me lessons that numbers alone never could.

Perhaps the most important lesson was learning the difference between a hobby and a business. I often began projects out of genuine curiosity and enjoyment, only to realise later that turning something you love into work fundamentally changes your relationship with it. Some creators thrive in that transition; others slowly lose the passion that made them start in the first place.

Looking back, I do not regret leaving many of these projects behind. I see them as different seasons of my life, each reflecting the questions and interests that occupied me at the time. Entrepreneurship, personal development, history, writing, politics — each period left behind skills, experiences, and ideas that continue to influence my work today.

I have always been drawn to experimentation.

Whenever a new subject captures my curiosity, my instinct is rarely to simply study it — I usually want to build something around it. Over the years, this tendency has led me into a wide variety of projects: social media communities, digital products, podcasts, NFT collections, websites, educational initiatives, and collaborative experiments with friends.

During the NFT boom, I became fascinated by the intersection of art, technology, storytelling, and online communities. One of the projects I co-created was Symbiotic Worms, a collection of nearly two thousand digital collectibles set in a fictional universe where technologically advanced worms evolve into different forms and expand across the cosmos. Beyond the NFTs themselves, the project became an opportunity to experiment with digital illustration, worldbuilding, rarity systems, and online community design.

Not every project succeeded commercially, and many never moved beyond the experimental stage. Looking back, I have come to appreciate these projects less for their outcomes and more for what they taught me: how communities form, why people become attached to ideas, and how difficult it can be to transform curiosity into a sustainable business.

Podcasting has also appeared repeatedly throughout my life. Some projects were simply conversations between friends that we felt deserved to be recorded. Others became more structured initiatives. More recently, I have been involved in a university podcast project called Oda 311, exploring the characteristics and perspectives of Gen Z alongside my friends and our academic mentor.

Over time, I realised that I am less interested in building a single lifelong project than I am in exploring different ideas through different mediums. Some experiments last a few weeks, others continue for years, and many quietly disappear. I have learned to see this not as inconsistency, but as a natural consequence of curiosity.

If there is one recurring lesson behind these projects, it is that I enjoy creating things for their own sake. Some become businesses, some become stories, and some remain unfinished ideas in a notebook. All of them, however, have shaped the way I think and work today.

Physical activity has been a recurring part of my life, though never in a strictly linear or professional direction. It has evolved through different sports, disciplines, and phases rather than a single long-term commitment.

In childhood and early adolescence, I was significantly heavier relative to my age and height. This changed over time through consistent exposure to different physical activities. One of the earliest structured experiences was swimming, which I practiced for several years. During this period, I learned multiple styles, including freestyle, backstroke, and breaststroke. Although I did not fully train in butterfly, the experience in swimming built a strong foundation in water-based discipline and endurance.

Later, I transitioned into water polo at a licensed sports club in Istanbul, in İstanbul Yüzme İhtisas Kulübü. This was a more competitive environment involving structured training sessions, team dynamics, and participation in official matches and tournaments in different cities. The training was intense and physically demanding, and it contributed significantly to both fitness and discipline. Competing against older and more experienced players also shaped my understanding of physical performance under pressure.

In high school, I shifted toward gym-based training and bodybuilding-oriented fitness. This phase was more experimental and inconsistent, shaped by periods of motivation rather than a continuous routine. Despite long breaks and fluctuations, it introduced me to structured resistance training and basic physiological adaptation.

Alongside this, I also explored combat sports. I trained in kickboxing for several months, focusing mainly on technique and kicking mechanics. Later, I spent approximately a year training in Muay Thai, which became one of the most structured and consistent physical disciplines I have practiced. Training included striking combinations, conditioning, and technical drills, and it provided a more complete understanding of combat-based movement.

Over time, I also experimented with other movement systems such as calisthenics and Qi Gong. These were shorter phases but contributed to a broader perspective on physical discipline, recovery, and body awareness.

Rather than following a single sport consistently, my approach has been shaped by exploration. Each discipline introduced a different aspect of physicality — endurance, strength, coordination, or control — and none of them were entirely abandoned, as skills tend to remain even when not actively practiced.

My working and creation pattern is cyclical. I usually go through periods of intense focus and production, followed by long pauses where I step back completely. This is not a planned system but more of a natural rhythm that has repeated across different projects.

I tend to lean toward perfectionism. The desire to make something fully complete or correct often slows down execution. Over time, I have become aware of this and started intentionally shifting toward sustainability instead — because perfection tends to produce short bursts of output, while sustainability allows continuity.

I also follow a trial-and-learning approach. However, there is a recurring pattern: when I begin to understand a subject deeply, I naturally want to start producing or teaching it. But shortly after, interest can fade once I feel I have understood enough. This creates a gap between learning and long-term production.

Over time, my experience has expanded across different tools and mediums: video production for short-form and social content, podcast creation and conversational formats, long-form and structured writing, basic design and visual creation, and various sports disciplines including swimming, fitness, kickboxing, and Muay Thai. Language learning and multilingual thinking have also been consistent threads. Coding is not a central focus, but has been used occasionally as a supporting tool — including the development of this website.

Across these phases, several consistent patterns emerged. Audience–content alignment matters more than content quality alone. Platforms behave very differently depending on region and context. Virality does not necessarily translate into sustainability. Turning a hobby into work often changes the relationship with it in ways that are difficult to reverse. Consistency matters more than intensity. And perfectionism, while it improves short-term quality, tends to reduce long-term output.

My relationship with content creation has changed over time. It started as simple sharing, then evolved into system-building and monetisation attempts, and later shifted again into a more reflective and observational practice.

At this point, content is less of a job or identity and more of a tool for expression and thinking. Writing has become the most stable medium in this structure because it is less dependent on external systems, production complexity, or performance pressure.

I do not define myself through roles or labels in a fixed way. Doing something does not necessarily mean becoming that thing. Sports, writing, content creation, or any other activity are not identities but temporary structures of engagement.

Over time, I have started to see identity not as a summary of actions, but as the meaning assigned to them. Because of this, I avoid reducing myself to a single category or profession.

I am currently working on my first fictional novel, A Man Out of Time, which explores the conflict between a modern man born into the age of technology and a more primitive man born in the Middle Ages.

Besides my novel, I am also currently editing my first two short films. The first, titled 2084, is a psychological sci-fi short film set in a dystopian environment. The second, titled Sanctuary, is an excerpt from a longer film that I hope to make in the future.

At the moment, I am also updating my website, fixing bugs, and finishing the process of transferring all my writings and projects to it.

English was not something I acquired easily in early education. Throughout primary and secondary school, it remained a persistent difficulty rather than a natural skill. Even during high school, despite repeated exposure, it never fully settled as an intuitive language for me.

A significant shift began during my time at Boğaziçi University's preparatory programme, which coincided with the pandemic period. Daily English instruction, combined with full immersion in English interfaces across all my devices, gradually changed my relationship with the language. Around the same time, I developed a consistent habit of consuming English-language media, particularly TV series.

One of the most influential elements in this process was repeatedly watching sitcoms, especially Two and a Half Men. Watching the same series multiple times created a different learning pattern: the first viewing provided understanding of context, while subsequent repetitions shifted attention toward structure, phrasing, and rhythm of speech. Over time, language stopped being translated and started being processed directly.

During the preparatory year, structured writing practice also played a key role. Weekly essay assignments with detailed feedback helped consolidate grammar, vocabulary, and academic expression. Many of the expressions and structures learned during that period are still actively used today.

Eventually, English became less of a learned subject and more of an operational language for thinking and writing. This shift also changed how other languages are approached. Basic exposure to German, for example, made it easier to recognise structural patterns across languages, especially within Indo-European language families.

Language learning, for me, is not limited to communication. It is closely connected to cognition. Thinking in different languages creates different mental frameworks, and switching between them often changes how ideas are formed rather than just how they are expressed.

English eventually became the first language in which I consistently write and develop ideas. Turkish remains the foundation, but English functions as a parallel system where thought is often less constrained by expectation and context, allowing for a different form of expression.

My coaching background began as a deeply personal practice — a structured method for exploring my own inner landscape, shadow sides, and psychological patterns. Rooted in Jungian frameworks and self-inquiry, coaching became a tool for understanding rather than performance. The formal ICF certification formalised what was already a personal discipline.

2002 yılında İstanbul'da doğdum. Tarih, felsefe, siyaset, ekonomi, din ve insanlık medeniyeti gibi konuların kesişimlerini araştıran bir yazar, polimat ve içerik üreticisiyim.

Kendimi bir polimat, ya da modern bir Rönesans insanı olarak tanımlıyorum. Kendimi tek bir disiplin veya meslekle sınırlamak hiçbir zaman içime sinmedi. Bunun yerine merakımın beni götürdüğü her yere gidiyor; tarih, felsefe, din, siyasi sistemler, psikoloji, yönetim, ezoterizm ve sembolizm gibi alanlar arasında geziniyorum. Birbirinden tamamen farklı dünyalardan gelseler bile, fikirlerin birbirine nasıl bağlandığını keşfetmekten keyif alıyorum.

Projelerimin çoğu uzun vadeli bir plandan çok merakla başlar. Bazen bu merak beni aylarca din tarihi okumaya yöneltir; bazen bir kitaba, bir denemeye, bir araştırma projesine, hatta bir sinema denemesine dönüşür. Aradığım cevapları bulduğumu hissettiğimde (ya da en azından merakımı o an için tatmin edecek kadarını bulduğumda) genellikle yeni bir soruya, yeni bir konuya ya da tamamen farklı bir yaratıcı uğraşa geçerim. Benim için öğrenmek ve üretmek, hep sabit bir yoldan çok, o an ilgimi çeken her şeyi sürekli keşfetmekle ilgili oldu.

2026 yılında ilk kitabım Modern Dünyanın Köleleri İçin: Politika'yı yayımladım — güç, sermaye, ideoloji ve jeopolitik dönüşüm arasındaki tarihsel ilişkileri inceleyen bir araştırma. Bu kitap, Politika, Finans, Din ve Devlet konularını kapsayacak dört kitaplık bir serinin ilk cildidir.

Temmuz 2026'da Boğaziçi Üniversitesi İktisadi ve İdari Bilimler Fakültesi Turizm İşletmeciliği Bölümü'nden mezun oldum. Eylül 2026'da, uluslararası sistemler, diplomasi ve insan toplumlarının uzun vadeli gelişimine olan akademik ilgimi sürdürerek, Prag Ekonomi ve İşletme Üniversitesi'nde (VŠE) Uluslararası İlişkiler ve Diplomasi Çalışmaları alanında yüksek lisansıma başlayacağım.

Yazarlık ve araştırmalarımın yanı sıra, gelecekteki bir küresel toplumun ihtiyaç duyabileceği ilkeleri, yapıları ve sembolik temelleri araştıran devam eden bir medeniyet projesi olan United World Federations'ın (UWF) kurucusuyum. Bu çalışmanın bir parçası olarak, astronomik döngülerden esinlenen, evrensel ve insan merkezli bir zaman tutma yaklaşımı olarak tasarladığım on üç aylık, yirmi sekiz günlük bir takvim sistemi olan UWF Takvimi'ni geliştirdim.

Eğitim hayatım hiçbir zaman düz bir çizgi izlemedi.

Uzun yıllar mühendis olacağımı düşündüm. Türkiye'deki birçok öğrenci gibi, lisenin büyük bölümünü ülkenin son derece rekabetçi üniversite giriş sınavlarına matematik ve fen bilimleri ağırlıklı olarak hazırlanarak geçirdim. Farklı dönemlerde mekanik mühendisliği, yazılım mühendisliği ve daha sonra endüstri mühendisliğini düşündüm; bunların analitik ve sistem odaklı yapıları ilgimi çekiyordu.

Ancak üniversite giriş sınavından birkaç ay önce, beni en çok ilgilendiren şeyin mühendisliğin kendisi değil; sistemler, insanlar, yönetim ve fikirlerin kesişim noktası olduğunu fark ettim. Mümkün olduğunca çok kapıyı açık bırakacak ve tek bir mesleğe çok erken yaşta bağlanmak yerine farklı ilgi alanlarını keşfetme özgürlüğü verecek bir alan istiyordum.

Türkiye'nin üniversiteye yerleştirme sistemi, her yıl iki milyondan fazla öğrencinin katıldığı ülke çapındaki sınavlara dayanıyor. Türkiye genelinde 4.373'üncü oldum ve Türkiye'nin en prestijli ve uluslararası yönü en güçlü üniversitelerinden biri olarak kabul edilen Boğaziçi Üniversitesi'ne kabul edildim.

Turizm İşletmeciliği'ni yalnızca turizm alanında çalışmak istediğim için değil, disiplinlerin sıra dışı bir kesişimini sunduğu için seçtim. Program; yönetim, ekonomi, sosyoloji, psikoloji, finans, tarih, etik, kültür ve yabancı dilleri tek bir müfredat içerisinde bir araya getiriyordu. Program hem akademik esneklik hem de sınıf dışında kendi projelerimi ve ilgi alanlarımı takip etme fırsatı sunuyordu.

Üzerimde en güçlü etkiyi bırakan derslerin bazıları geleneksel işletme eğitimiyle pek ilgili değildi: etik, mitoloji, kültürel çalışmalar, içecekler ve şarap, psikoloji ve çeşitli disiplinlerarası seçmeli dersler. Geriye dönüp baktığımda, bu bölüm belirli bir kariyere hazırlanmaktan çok, beni geniş bir fikir yelpazesiyle ve farklı düşünme biçimleriyle tanıştıran bir eğitim haline geldi.

Benim kuşağımdan birçok öğrenci gibi, üniversite deneyimim de olağanüstü koşullar tarafından şekillendi. COVID-19 pandemisi ve Türkiye'de meydana gelen yıkıcı depremler, uzun süreli çevrim içi eğitim dönemlerine yol açtı ve kampüs hayatını önemli ölçüde değiştirdi. Bu nedenle üniversite, bir zamanlar hayal ettiğim deneyime tamamen dönüşmedi. Bununla birlikte, bana denemeler yapma, bağımsız projeler yürütme ve yeni entelektüel ilgi alanları keşfetme özgürlüğü verdi.

Eğitimim sırasında ayrıca Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Work and Travel programına katılma fırsatı buldum. Bu deneyim, Türkiye dışındaki kültürlere, çalışma hayatına ve gündelik yaşama bakış açımı genişletti.

Eylül 2026'da Prag Ekonomi ve İşletme Üniversitesi'nde (VŠE) Uluslararası İlişkiler ve Diplomatik Çalışmalar alanında yüksek lisans eğitimime başlayacağım. Birçok açıdan bu seçim, lisans eğitimimi şekillendiren aynı mantığı takip ediyor. Her ne kadar uluslararası ilişkiler ve diplomasi merkezinde olsa da program, geleneksel olarak ekonomi ve işletme alanlarıyla tanınan bir üniversitenin bünyesinde yer alıyor ve siyaset, ekonomi, tarih ve küresel meselelerin kesiştiği başka bir disiplinlerarası ortam sunuyor.

Eğitimi bir diploma ile sona eren bir süreç olarak görmüyorum. Üniversiteler, kitaplar, yazmak veya gelecekte öğretmek yoluyla olsun, öğrenmenin ve fikirleri paylaşmanın hayatım boyunca çalışmalarımın bir parçası olmaya devam edeceğini düşünüyorum.

Sadece bir şeyler yazmak, bir kitap yayımlamayı düşünmemden çok daha önce hayatıma girdi.

On altı yaşlarındayken, yakın bir arkadaşımla Montaigne'in Denemeler'inden ilham alan bir deneme kitabı yazmaktan sık sık bahsederdik. O dönemde bu fikir, birkaç konuşmadan ve almış olduğumuz birkaç nottan daha ileriye gitmemişti. Yine de bu fikir, zihnimde hiçbir zaman kaybolmayacak bir tohum ekmişti.

Birkaç yıl sonra ilgi alanlarım git gide genişledi ve psikoloji, kişisel gelişim ve girişimcilik gibi alanlarıylayöneldi. 2018 ve 2019 yılları civarında internette ilk defa düzenli bir şekilde içerik üretmeye başladım. İlk uzun metinlerimi de bu dönemde yazdım. Daha çok kişisel gelişim ve kendi deneyimlerim üzerine aldığım notları derleyip kısa e-kitaplar olarak paylaştım.

Üniversite yıllarım bana yeni sorular ve yeni çalışma alanlarıyla tanışma fırsatı sundu. Okumalarım giderek tarih, felsefe, dinler tarihi, siyaset ve medeniyetlerin gelişimine yöneldi. İlgi alanlarım değiştikçe yazdıklarım da değişti.

Tüm bu yılların ve uzun yazıların sonucunda, bir şey internette paylaşmak için yazmadığımı fark ettim. Daha çok, bir fikir zihnimden çıkmayı reddettiği için yazıyordum. Aynı sorulara tekrar tekrar dönüyordum. Yürürken, seyahat ederken veya rastgele bir anda düşünürken bu aynı sorular zihnimde yeniden ortaya çıkıyor ve her seferinde bu sorulara olan cevaplarım biraz daha değişiyordu. Yazmak, bu düşüncelere kalıcı bir biçim verme ve onların bitmek bilmeyen iç konuşmaların ötesinde taşımama izin verme yöntemim haline geldi.

Zaman içerisindek, kenara ufak bir not alarak yazdığım rastgele fikirlerimin, çoğu zaman çok daha büyük bir şeye dönüştüğünü fark ettim. Gerçekten de alakasız görülen bir fikir bir denemeye, bir araştırma projesine veya koca bir kitaba dönüşebiliyor. Bu nedenle yazmak benim için bir meslekten ziyade merakı düzenleme ve düşünceleri geliştirme yöntemi haline geldi.

Bugün birkaç farklı alanda yazılarımı yazmaya ve araştırmalarımı yapmaya devam ediyorum. Siyasi ve tarihsel araştırmalarım bu alanlardan biri. Modern Dünyanın Köleleri İçin: Politika ile başlayan kitap serimi de bu çalışmalar kapsamında sürdürüyorum. Bunun yanında, yıllar boyunca merakımı meşgul eden çeşitli konular üzerine denemeler ve düşüncelerimi yazıyorum. Bir diğer çalışma alanım ise kurgusal yazılar ve planladığım romanlarım için dünya inşaası süreci. Şu anda aktif olarak yazdığım ve "Farklı zaman diliminden iki insan, bir şekilde bir araya gelse ne olur?" sorusundan doğan, uzun yıllar boyunca düşünup sonunda 2025'te yazmaya başladığım romanım A Man Out of Time da bu sürecin şu anki son halkası.

Notlarımın çoğunu dijital olarak tutuyorum. Bu web sitesi de birçok açıdan benim için ikinci bir beyin işlevi görüyor. Burada fikirlerimi düzenliyor, tamamlanmamış düşüncelerimi koruyor ve aksi takdirde unutlulmuş defterlerin arasında kalabilecek fikirlerimi birbirine bağlıyorum.

İnternetle olan ilişkim erken yaşlarda başladı. İlkokulda ilk YouTube kanalımı açtım; Battlefield Play4Free hakkında oyun videoları yükleyerek ve video düzenleme, içerik üretimi ve çevrim içi topluluklarla ilgili deneyler yaparak, bu kavramların herhangi birini profesyonel olarak anlamamdan çok önce bunlarla ilgilenmeye başladım.

Ergenlik yıllarım boyunca sürekli yeni projeler ürettim. Bazıları oyun ve eğlenceye, bazıları ise eğitici içeriklere, bilgilere ve tarihe odaklanıyordu. Geriye dönüp baktığımda, aslında nadiren belirli bir nişin kendisiyle ilgilendiğimi fark ediyorum — beni ilgilendiren şey internette bir şey inşa etme süreci, platformların nasıl çalıştığını anlama ve fikirlerin nasıl yayıldığını görmeydi.

Mayıs 2019'da Başarı Sanatı adını verdiğim anonim bir Instagram sayfası açtım. Başlangıçta kişisel gelişim, girişimcilik ve verimlilik üzerine odaklanan proje, zamanla Türkiye'nin kısa video formatındaki ilk eğitim ve kişisel gelişim sayfalarından birine dönüştü. TikTok gibi platformların Türkiye'de hâlâ geniş ölçüde küçümsendiği bir dönemde, ben onları eğitici içeriklerin sunulabileceği yeni mecralar olarak görüyordum.

Sonraki yıllarda proje hızla büyüdü. Instagram sayfası 183.000'den fazla takipçiye ulaşırken, TikTok hesabı yaklaşık 35.000 takipçiye ulaştı. Bazı videolarım milyonlarca izlenmeye ulaştı ve platform zamanla dijital ürünler, iş birlikleri, çevrim içi topluluklar ve içerik stratejileri üzerine deneyler yaptığım bir alana dönüştü.

Bu süreçte dijital kitaplar yayımladım, farklı projeler kapsamında yaklaşık bin adet kitap sattım, markalarla iş birlikleri yaptım ve kişisel gelişim ile hesap verebilirlik etrafında şekillenen küçük çevrim içi topluluklar kurmaya çalıştım. Her deney başarılı olmadı, ancak her biri bana insan davranışları, iletişim ve toplulukların psikolojisi hakkında sayıların tek başına öğretemeyeceği şeyler öğretti.

Yıllar boyunca onlarca çevrim içi proje ürettim — farklı platformlar ve konular üzerinden muhtemelen kırka yakın hesap ve deney. Bunlardan yalnızca birkaçı finansal açıdan başarılı oldu, ancak sürecin kendisi bana yalnızca rakamların asla öğretemeyeceği dersler verdi.

Belki de öğrendiğim en önemli ders, bir hobi ile bir iş arasındaki farkı anlamaktı. Projelere çoğu zaman gerçek bir merak ve keyifle başlıyordum, ancak daha sonra sevdiğin bir şeyi işe dönüştürmenin onunla olan ilişkini temelden değiştirdiğini fark ediyordum. Bazı üreticiler bu geçiş sürecinde başarılı oluyor; bazıları ise başlangıçta onları harekete geçiren tutkuyu yavaş yavaş kaybediyor.

Geriye dönüp baktığımda, bu projelerin çoğunu geride bırakmış olmaktan pişman değilim. Onları hayatımın farklı dönemleri olarak görüyorum; her biri o dönemde zihnimi meşgul eden soruları ve ilgi alanlarını yansıtıyordu. Girişimcilik, kişisel gelişim, tarih, yazarlık, siyaset — her dönem geride bugün çalışmalarımı etkilemeye devam eden beceriler, deneyimler ve fikirler bıraktı.

Her zaman denemeye ve deney yapmaya yöneldim.

Yeni bir konu merakımı çektiğinde, içgüdüm nadiren yalnızca onu çalışmak oluyor — genellikle onun etrafında bir şey inşa etmek istiyorum. Yıllar boyunca bu eğilim beni çok çeşitli projelere yöneltti: sosyal medya toplulukları, dijital ürünler, podcastler, NFT koleksiyonları, web siteleri, eğitim girişimleri ve arkadaşlarımla gerçekleştirdiğim ortak deneyler.

NFT çılgınlığı döneminde sanat, teknoloji, hikâye anlatıcılığı ve çevrim içi toplulukların kesişiminden büyülendim. Birlikte oluşturduğumuz projelerden biri, teknolojik açıdan gelişmiş solucanların farklı formlara evrildiği ve kozmos boyunca yayıldığı kurgusal bir evrende geçen, yaklaşık iki bin dijital koleksiyondan oluşan Symbiotic Worms idi. NFT'lerin kendisinin ötesinde proje; dijital illüstrasyon, dünya inşası, nadirlik sistemleri ve çevrim içi topluluk tasarımı üzerine deneyler yapmak için bir fırsata dönüştü.

Her proje ticari açıdan başarılı olmadı ve birçoğu deney aşamasının ötesine geçmedi. Geriye dönüp baktığımda, bu projeleri sonuçlarından çok bana öğrettikleri için takdir ediyorum: toplulukların nasıl oluştuğunu, insanların fikirlere neden bağlandığını ve merakı sürdürülebilir bir işe dönüştürmenin ne kadar zor olabileceğini.

Podcast yayıncılığı da hayatım boyunca tekrar tekrar karşıma çıktı. Bazı projeler yalnızca kayda alınmaya değer olduğunu düşündüğümüz arkadaş sohbetleriydi. Diğerleri ise daha yapılandırılmış girişimlere dönüştü. Daha yakın zamanda, arkadaşlarım ve akademik danışmanımızla birlikte Z kuşağının özelliklerini ve bakış açılarını araştırdığımız, üniversite bünyesindeki Oda 311 adlı bir podcast projesinde yer aldım.

Zamanla, hayat boyu sürdüreceğim tek bir proje inşa etmekten ziyade farklı fikirleri farklı araçlar üzerinden keşfetmekle daha fazla ilgilendiğimi fark ettim. Bazı deneyler birkaç hafta sürüyor, bazıları yıllarca devam ediyor ve birçoğu sessizce ortadan kayboluyor. Bunu artık tutarsızlık olarak değil, merakın doğal bir sonucu olarak görmeyi öğrendim.

Bu projelerin ardında tekrar tekrar karşıma çıkan tek bir ders varsa, o da bir şeyler üretmekten kendi başına keyif aldığımdır. Bazıları işletmelere, bazıları hikâyelere dönüşüyor, bazıları ise bir defterde tamamlanmamış fikirler olarak kalıyor. Ancak hepsi, bugün düşünme ve çalışma biçimimi şekillendirdi.

Fiziksel aktivite, hayatımın tekrar tekrar yer alan bir parçası oldu, ancak hiçbir zaman tamamen doğrusal veya profesyonel bir yönde ilerlemedi. Tek bir uzun vadeli bağlılıktan ziyade farklı sporlar, disiplinler ve dönemler aracılığıyla zaman içinde gelişti.

Çocukluğumda ve ergenliğimin ilk yıllarında, yaşıma ve boyuma kıyasla belirgin şekilde daha kiloluydum. Bu durum zaman içerisinde farklı fiziksel aktivitelere düzenli olarak katılmamla değişti. İlk yapılandırılmış deneyimlerimden biri, birkaç yıl boyunca yaptığım yüzmeydi. Bu dönemde serbest stil, sırtüstü ve kurbağalama dahil olmak üzere birden fazla yüzme stilini öğrendim. Kelebek stilinde tam anlamıyla antrenman yapmamış olsam da yüzme deneyimi, su temelli disiplin ve dayanıklılık konusunda güçlü bir temel oluşturdu.

Daha sonra İstanbul'da lisanslı bir spor kulübü olan İstanbul Yüzme İhtisas Kulübü'nde sutopuna geçtim. Bu, yapılandırılmış antrenman seanslarını, takım dinamiklerini ve farklı şehirlerde düzenlenen resmi maçlara ve turnuvalara katılımı içeren daha rekabetçi bir ortamdı. Antrenmanlar yoğun ve fiziksel olarak zorlayıcıydı ve hem fiziksel kondisyonuma hem de disiplinime önemli ölçüde katkıda bulundu. Daha yaşlı ve daha deneyimli oyunculara karşı mücadele etmek, baskı altında fiziksel performansa dair anlayışımı da şekillendirdi.

Lisede, spor salonu temelli antrenmanlara ve vücut geliştirme odaklı fitness çalışmalarına yöneldim. Bu dönem, sürekli bir rutinden ziyade motivasyon dönemleri tarafından şekillenen, daha deneysel ve düzensiz bir süreçti. Uzun aralara ve iniş çıkışlara rağmen, yapılandırılmış direnç antrenmanları ve temel fizyolojik adaptasyon kavramlarıyla tanışmamı sağladı.

Bunun yanında dövüş sporlarını da keşfettim. Birkaç ay kickboks eğitimi aldım ve ağırlıklı olarak teknik ve tekme mekanikleri üzerine çalıştım. Daha sonra yaklaşık bir yıl Muay Thai yaptım; bu, şimdiye kadar uyguladığım en yapılandırılmış ve istikrarlı fiziksel disiplinlerden biri oldu. Antrenmanlar; vuruş kombinasyonları, kondisyon çalışmaları ve teknik egzersizleri içeriyordu ve dövüş temelli hareket konusunda daha kapsamlı bir anlayış kazanmamı sağladı.

Zaman içerisinde kalistenik ve Qi Gong gibi başka hareket sistemlerini de denedim. Bunlar daha kısa dönemlerdi, ancak fiziksel disiplin, toparlanma ve beden farkındalığı konusunda daha geniş bir bakış açısı kazanmama katkıda bulundular.

Tek bir sporu sürekli olarak takip etmek yerine, yaklaşımım keşif üzerine şekillendi. Her disiplin fiziksel olmanın farklı bir yönünü — dayanıklılık, güç, koordinasyon veya kontrol — ortaya çıkardı ve bunların hiçbirini tamamen bırakmış sayılmam, çünkü aktif olarak uygulanmadıklarında bile beceriler genellikle varlığını koruyor.

Çalışma ve üretim biçimim döngüseldir. Genellikle yoğun bir odaklanma ve üretim döneminden geçer, ardından tamamen geri çekildiğim uzun molalar veririm. Bu planlı bir sistemden ziyade, farklı projelerde tekrar eden doğal bir ritimdir.

Mükemmeliyetçiliğe eğilimliyim. Bir şeyi tamamen tamamlanmış veya doğru hale getirme isteği çoğu zaman uygulamayı yavaşlatıyor. Zamanla bunun farkına vardım ve bunun yerine bilinçli olarak sürdürülebilirliğe yönelmeye başladım — çünkü mükemmeliyetçilik genellikle kısa süreli üretim patlamaları yaratırken, sürdürülebilirlik devamlılık sağlıyor.

Ayrıca deneme ve öğrenme yaklaşımını benimsiyorum. Ancak tekrar eden bir örüntü var: Bir konuyu derinlemesine anlamaya başladığımda, doğal olarak onunla ilgili bir şeyler üretmek veya öğretmek istiyorum. Fakat kısa bir süre sonra, yeterince anladığımı hissettiğimde ilgim azalabiliyor. Bu da öğrenme ile uzun vadeli üretim arasında bir boşluk oluşturuyor.

Zaman içinde deneyimim farklı araçlar ve mecralar üzerine genişledi: kısa format ve sosyal medya içerikleri için video prodüksiyonu, podcast oluşturma ve sohbet formatları, uzun ve yapılandırılmış metin yazımı, temel tasarım ve görsel üretim ile yüzme, fitness, kickboks ve Muay Thai dahil olmak üzere çeşitli spor disiplinleri. Dil öğrenimi ve çok dilli düşünme de sürekli olarak hayatımda yer alan unsurlar oldu. Kodlama temel bir odağım değil, ancak bu web sitesinin geliştirilmesi de dahil olmak üzere zaman zaman destekleyici bir araç olarak kullandım.

Bu dönemlerin tamamında birkaç tutarlı örüntü ortaya çıktı. İçerik kalitesi tek başına yeterli değil; kitle ile içerik arasındaki uyum daha önemli. Platformlar, bölgeye ve bağlama bağlı olarak çok farklı şekilde davranıyor. Viral olmak, her zaman sürdürülebilirliğe dönüşmüyor. Bir hobiyi işe dönüştürmek, çoğu zaman onunla olan ilişkiyi geri çevrilmesi zor şekillerde değiştiriyor. İstikrar, yoğunluktan daha önemli. Ve mükemmeliyetçilik, kısa vadeli kaliteyi artırsa da uzun vadede üretimi azaltma eğiliminde.

İçerik üretimiyle olan ilişkim zaman içinde değişti. Basit bir paylaşım olarak başladı, ardından sistem kurma ve para kazanma girişimlerine dönüştü ve daha sonra yeniden, daha sorgulayıcı ve gözlemci bir pratiğe evrildi.

Bu noktada içerik, bir iş veya kimlikten ziyade kendimi ifade etmek ve düşünmek için kullandığım bir araç. Bu yapı içerisinde yazmak en istikrarlı mecra haline geldi; çünkü dış sistemlere, üretim karmaşıklığına veya performans baskısına daha az bağlı.

Kendimi sabit bir şekilde roller veya etiketler üzerinden tanımlamıyorum. Bir şeyi yapmak, mutlaka o şeye dönüşmek anlamına gelmiyor. Spor, yazarlık, içerik üretimi veya herhangi başka bir faaliyet, kimlikler değil; geçici birer meşguliyet biçimi.

Zamanla kimliği, eylemlerin bir özeti olarak değil, onlara yüklenen anlam olarak görmeye başladım. Bu nedenle kendimi tek bir kategoriye veya mesleğe indirgemekten kaçınıyorum.

Şu anda, teknoloji çağında doğmuş modern bir insan ile Orta Çağ'da doğmuş daha ilkel bir insan arasındaki çatışmayı konu alan ilk kurmaca romanım A Man Out of Time üzerinde çalışıyorum.

Romanımın yanı sıra, şu anda ilk iki kısa filmimin kurgusunu da yapıyorum. İlki, distopik bir ortamda geçen psikolojik bir bilim kurgu kısa filmi olan 2084. İkincisi ise gelecekte yapmayı umduğum daha uzun bir filmin bir bölümü niteliğindeki Sanctuary.

Şu anda ayrıca web sitemi güncelliyor, hataları düzeltiyor ve tüm yazılarımı ve projelerimi siteye aktarma sürecini tamamlıyorum.

İngilizce, eğitim hayatımın ilk yıllarında kolayca edindiğim bir dil olmadı. İlkokul ve ortaokul boyunca, doğal olarak geliştirdiğim bir beceriden ziyade sürekli karşılaştığım bir zorluk olarak kaldı. Lisede bile, tekrar tekrar maruz kalmama rağmen, hiçbir zaman tamamen sezgisel olarak kullandığım bir dil haline gelmedi.

Boğaziçi Üniversitesi'nin hazırlık programında geçirdiğim dönemde, pandemiye denk gelen süreçte, önemli bir değişim başladı. Günlük İngilizce eğitimi, tüm cihazlarımda İngilizce arayüzleri kullanmamla birlikte, zamanla dille olan ilişkimi değiştirdi. Aynı dönemde, özellikle televizyon dizileri olmak üzere İngilizce içerikleri düzenli olarak tüketme alışkanlığı geliştirdim.

Bu süreçteki en etkili unsurlardan biri, özellikle Two and a Half Men olmak üzere sitcomları tekrar tekrar izlemekti. Aynı diziyi birden fazla kez izlemek farklı bir öğrenme biçimi oluşturdu: İlk izleyiş bağlamı anlamamı sağlarken, sonraki tekrarlar dikkatimi yapıya, ifade biçimlerine ve konuşma ritmine yöneltti. Zamanla dil, çevrilmek yerine doğrudan işlenmeye başladı.

Hazırlık yılı boyunca yapılandırılmış yazma çalışmaları da önemli bir rol oynadı. Ayrıntılı geri bildirimlerle birlikte verilen haftalık essay ödevleri, dil bilgisi, kelime dağarcığı ve akademik ifade becerilerimi pekiştirmeme yardımcı oldu. O dönemde öğrendiğim birçok ifade ve yapı bugün hâlâ aktif olarak kullandığım şeyler arasında.

Sonunda İngilizce, öğrenilen bir dersten ziyade düşünmek ve yazmak için kullandığım işlevsel bir dil haline geldi. Bu değişim, diğer dillere nasıl yaklaştığımı da etkiledi. Örneğin Almancaya temel düzeyde maruz kalmak, özellikle Hint-Avrupa dil aileleri içerisinde diller arasındaki yapısal örüntüleri fark etmemi kolaylaştırdı.

Benim için dil öğrenmek yalnızca iletişimle sınırlı değil. Bilişle yakından bağlantılı. Farklı dillerde düşünmek farklı zihinsel çerçeveler oluşturuyor ve bunlar arasında geçiş yapmak, fikirlerin yalnızca nasıl ifade edildiğini değil, nasıl oluşturulduğunu da değiştiriyor.

İngilizce sonunda, düzenli olarak yazdığım ve fikirlerimi geliştirdiğim ilk dil haline geldi. Türkçe temel olmaya devam ediyor, ancak İngilizce, düşüncelerin beklentiler ve bağlam tarafından daha az sınırlandırıldığı ve farklı bir ifade biçimine izin veren paralel bir sistem olarak işlev görüyor.

Koçluk geçmişim, derinden kişisel bir pratik olarak başladı — kendi iç dünyamı, gölge yönlerimi ve psikolojik örüntülerimi keşfetmek için yapılandırılmış bir yöntem olarak. Jungcu yaklaşımlara ve öz sorgulamaya dayanan koçluk, performanstan ziyade anlamaya yönelik bir araç haline geldi. Resmî ICF sertifikası, zaten kişisel bir disiplin olarak sürdürdüğüm bu pratiği resmîleştirdi.

Travelog

Highlighted countries visited · Dots mark specific cities · Click to view travelog entries